అనగనగా ఒకకథ 

గొల్ల రామవ్వ

( 1949 కాలం నాటి  కథ  )

- రచన : పి.వి.నరసింహారావు  


 


ఢాం..ఢాం..ఢాం..! బాంబుల ప్రేలుడుతో అర్ధరాత్రి ప్రశాంత వాతావరణం ఛిన్నాభిన్నమైంది. సర్వత్ర నిండుకున్న నిశ్శబ్దతను ఆ ధ్వని తరంగాలు ఒక విచిత్ర సంచలనం కలుగజేసి శూన్యంలో విలీనమైనవి. గాఢనిద్రలో నిమగ్నమైయున్న గ్రామమంతా ఒక్కపెట్టున దద్దరిల్లిపోయింది. ఆబాలగోపాలం గొల్లుమన్నారు. నిద్రమబ్బులో ఏమి జరిగిందో ఎవరికీ బోధపడలేదు. ..ఏదో ఆవేదన..ఏదో చికాకు..ఏదో బెగడు. కాని అంతా అగమ్యగోచరమే! ఊరివారందరికి ఒకే సమయాన ఏదో మహా భయంకరమైన పీడకల వచ్చి హఠాత్తుగా నిద్ర నుండి త్రుళ్ళిపడి లేచారా అన్నంత అలజడి చెలరేగిందా రెండు నిమిషాల్లో..

ఇంత అలజడి చెలరేగినా బజార్లు మాత్రం నిర్మానుష్యంగా ఉన్నవి. లోపలినుండి వేసుకున్న తలుపుల గొళ్ళాలు తీసి బయటకి తొంగి చూతామనుకున్న వారి చేతులు కూడా గొళ్ళాల మీదికి పోగానే ఎక్కడివక్కడ జలదరించి నిలిచిపోయినవి. చికాకువల్ల కీచు కీచుమని అరుస్తూ తత్తరపాటుతో అటూఇటూ లేచిపోయే పక్షుల రవం, వాటి ఱెక్కల తటతత, ఊరిచుట్టు పెరండ్లలో నుండి కుక్కల అఱుపు, దొడ్లలో నిశ్చింతగా నెమరువేస్తున్న పశువుల గిజగిజ, అక్కడక్కడ దొడ్ల కంపను విరుగద్రొక్కి ఊళ్ళో తోచిన దిక్కల్లా పరుగెత్తే దున్నపోతుల గిట్టల ఱాపిడి - ఇది మాత్రమే ఆ తదుపరి వినిపించినవి. అంతేకాని ఒక్కసారి గొల్లుమన్న గ్రామస్తులు మాత్రం అదేదో దివ్యజ్ఞాన బోధ కలిగిందా అన్నట్లు మళ్ళీ కిమ్మనలేదు..కిమ్మనలేదు నిజమే కాని బొడ్డూడిన కూనపర్యంతం ఎవ్వరు నిద్ర కూడా పోలేదు.. ఏవో గుసగుసలు.. ఏవో సైగలు..ఏవో అసహాయ దృక్కులు..ఏవో వినపడని మ్రొక్కులు.. తల్లులు పిల్లలకు శ్రీరామరక్ష తీశారు. పిల్లల దడుపు పోవడానికి ఎడమ అరికాలు దుమ్ముతో నొసట బొట్లు పెట్టారు. వీపు చరిచారు. కాని పిల్లల దడుపుకు పాయలు యోచించే తల్లులకు తమ దడుపుకే ఉపాయం దొరకలేదు. బొట్టు పెడుతున్న చేతుల గాజులు గలగలమంటూనే ఉన్నవి. ఉన్న చోటనే ఉన్న కాళ్ళ పాజేబులుకూడా కించిత్తు ఝంకరిస్తునే ఉన్నవి.

అదొక విచిత్ర ప్రళయం..అదొక క్షణిక మృత్యు తాండవం.
అదొక అస్థిరోత్పాతం.

ఒక గంట గడిచింది. ఎప్పటివలెనే నలువైపుల అంధకారం అలముకొన్నది. చిమ్మట్లు ఏకశ్రుతితో అరుస్తున్నవి. అంతా మామూలే! కాని నిద్రమాత్రం ఊరి దరిజేర లేదు.

గొల్ల రామవ్వ తన గుడిశెలో చీకటిలోనే కూర్చుని ఉంది. ఆమె కాళ్ళు చేతులు కూడా వణుకుతున్నవి. కొంత వృధ్ధాప్యం వల్ల కొంత భయం వల్ల. ఆమె ఒడిలో ఒక పదిహేనేండ్ల బాలిక తలదాచుకుని ఉంది..

అవ్వా! గిప్పుడిదేం చప్పుడే? అని మెల్లగా ప్రశ్నించిందా బాలిక!

"నీకెందుకే మొద్దుముండా..గదేంది, గిదేంది - ఎప్పటికి అడుగుడే! ఏదో మునిగిపోయినట్లు! అన్ని నీకే కావలె!!.."

బాలిక మళ్ళీ మాట్లడ సాహసించలేదు. కొన్ని కొన్ని నిముషాలకు ముసలవ్వ తనంత తానే మెల్లగా గొణగడం మొదలుపెట్టింది. ఏమనుకున్నావే తల్లీ! మాపాడు కాలమొచ్చిందే! మీరెట్ల బతుకుతారో ఏమో బిడ్డ! ఈ తురుకోల్లతోటి చావొచ్చింది...మొన్ననే నలుగుర్ని తుపాకినేసి చంపింన్రు. ఇప్పుడు కూడా ఏదో గసొంటి అగాయిత్తమే చేసిన్రేమో! ఏం పొగాలమే వీల్లకు!.."

మళ్ళీ నిశ్శబ్దం... రామమ్మ మల్లమ్మ ఇద్దరు తమ తమ యోచనల్లో పడిపోయారు. నిద్రకు మాత్రం సంపూర్ణ బహిష్కారమే! డెబ్భైయేండ్లు దాటిన రామమ్మకు జాగరణే, క్రొత్తగా వయసువచ్చిన మల్లమ్మకు జాగరణే.

హఠాత్తున కిటికీ నెవరో తట్టారు..కిటికీ అంటే దాని ప్రాణమెంత? - మంటి గోడలో వెల్తురుకొరకని ఉంచబడ్డ ఒక రంధ్రం. దానికి చెదలు పట్టిన ఏదో చెక్కతో చేయబడ్డ రెండుచిన్న తలుపులు. ఇదే ఆ గుడిసెకు కిటికీ..

ఆ చప్పుడుకు లోపలి వారిద్దరు ఉలిక్కిపడ్దారు. కూర్చున్న చోటినుండి కదలక శ్వాసోఛ్ఛ్వాసాలు బిగబట్టి జాగ్రత్తగా వినసాగారు. కిటికీ తలుపులు గాలికి కొట్టుకున్నవో లేక పిల్లి వచ్చి కదిల్చిందో అని..!

మళ్ళీ అదే చప్పుడు..ఈసారి అనుమానం లేదు. ఎవరో కిటికీ తలుపులు తట్టుతున్న మాట నిజం. గాలికాదు. పిల్లి అసలే కాదు.
ఏం చేయాలి? ఎటూ తోచలేదు..

మళ్ళీ చప్పుడు. ఈసారి పెద్దగా వినబడింది. ఏదో స్థిరసంకల్పంతోనే తట్టినట్లు.. ఇక లాభం లేదు. ముసలవ్వ మెల్లగా లేవసాగింది. మల్లమ్మ గుండె దడదడ మాత్రం మితిమీరింది. అవ్వను గట్టిగా పట్టుకొని కంపించే గుసగుసలో ‘నాకు బయమైతాందే అవ్వా! అనగలిగింది.

"అట్లుండు! ఏందో చూత్తాం! అని ముసలవ్వ దృఢ నిశ్చయంతో లేచింది. అలవాటు చొప్పున చీకటిలోనే కిటికీ వద్దకు చేరుకుంది. లోపల గొళ్ళెం తీస్తూ తీస్తూ ఎవర్రా"..? అంది.

ఆ ప్రశ్న పూర్తిగా ఉచ్చరించబడిందో లేదో ముసలవ్వ నోరు గట్టిగా మూయబడింది. వెంటనే ఒక వ్యక్తి అతికష్టం మీద ఆ ఇరుకు కిటికీ గుండా లోపలికి చొరబడ్డాడు. అతని పాదాలు లోపల నేలకు ఆనినవో లేదో అతడే కిటికీ తలుపులు బిగించాడు. ముసలవ్వ బీరిపోయి నిలుచుంది.. ఇంకో మూలన మల్లమ్మ గట్టిగా కండ్లు మూసుకొని కత్తిపోటుకై ఎదురి చూస్తున్నట్లు పడి ఉంది. చిమ్మన చీకట్లో ఏదీ కనబడటం లేదు. ముసలవ్వకు మాత్రం సందేహం లేదు. గతానుభవమే అంతా సూచించినది.! పోలీసో, రజాకరు, తురకవాడో ఇంట్లో దూరాడు. ఇంకేముంది. తనకు చావు తప్పదు. తానల్లారుముద్దుగా పెంచి పెండ్లి చేసిన తన మనుమరాలికి మానభంగం తప్పదు. ఎవరెదిస్తారో రాక్షసుల్ని. తాను గోలపెట్టితే మాత్రం పక్క ఇంటివారైనా వినిపించుకుంటారా? ఉహు! కలలోని మాట! ..వాళ్ళవి మాత్రం ప్రాణాలు కావా? వాళ్ళ యింట్లో మాత్రం పడుచు పిల్లలు లేరా? ఆనాడు అంతా పెద్ద కరణంగారి కూతుర్ని బలాత్కారం చేసి ఎత్తుకుపోయినప్పుడెవరేం చేయగలిగారు? ఎవరడ్డం వచ్చారు?..ఇప్పుడు తనకు మాత్రం దిక్కెవ్వరౌతారు?..

ఒక్క నిముషంలోపల ముసలవ్వ ఇదంతా యోచించింది. ఇక జరుగబోయేది ఆమెకు స్పష్టంగా అద్దంలోలాగ కనిపించసాగింది.

తాను చచ్చినా సరే తల్లిదండ్రులు లేని మల్లికైనా మానభంగం తప్పితే..తానా పిల్లను సాది సంబాళించింది తుదకీ రాక్షసునికి ఒప్పగించడానికేనా..ముసలవ్వ కన్నీరు నింపుతూ కొయ్యవలె నిలిచిపోయింది. వృద్ధాప్యపు కంపనం కూడా ఎందుకో తనంత తానే స్తంభించిపోయింది.

ముసలవ్వకు, ఆ వ్యక్తికి మధ్య దాదాపు రెండు గజాల దూరముంది. యోచనా మధ్యంలోనే వ్యక్తి ఆమెవైపు రెండడుగులు వేశాడు. చీకటిలో కూడ సూటిగా సమీపిస్తున్నాడు.

ఆమెకు మిన్ను విరిగి మీదపడ్డట్టాయ్యింది. ఇంకొక్క అడుగులో తన బ్రతుకు కొనముట్టుతుంది. ఆ తరువాత పాపం మల్లి..!

అతికష్టం మీద ముసలవ్వ ‘అయ్యా’ అని ఏదో అనబోయింది.
కానీ మళ్ళీ ఈమె మూతి మూయబడింది. ఆమె ఆ క్షణంలో తనకు తెలిసిన దేవుళ్ళందరినీ స్మరించింది..మల్లమ్మ కోసం..

ఇంతలో ఆ వ్యక్తి గుసగుస వినబడింది.

ముసలవ్వ చెవిలో "చప్పుడు చేయకు నేను దొంగను కాను, రజాకర్నుకాను, పోలీసును కాను, మిమ్మల్నేమీ అనను. లొల్లి మాత్రం చేయకండి."
అబ్బా! ఏమిటక్కరి! నమ్మించి గొంతు కోయడానికి చూస్తున్నట్టున్నాడు! తీయని మాటలతోనే సంతోషపెట్టి పాపం మల్లిని..!

అబ్బ! ఎంతకైనా తగుతారీ రాక్షసులు! ఔను! ముందుగా తీయని మాటలు - అవి సాగకపోతే అన్యోపాయాలు. అదేకదా క్రమం...
ఎందుకైనా మంచిదని ముసలవ్వ వెంటనే ఆ వ్యక్తి రెండు కాళ్ళు దొరికించుకుంది.. ఎంతో దీనంగా వేడుకుంది.. " నీబాంచెను! చెప్పులు మోత్తా, నా తలకాయైనా తీసుకో.. పోర్ని మాత్తరం ముట్టకు. అది నీ చెల్లెలనుకో..నీ కాల్లు మొక్కుత!"

"లేదవ్వా! నమ్మవేం చెప్పుతుంటే! నేను దుష్టుణ్ణి కాదు. నేనూ మీ అందరి వంటి తెలుగోణ్ణే!
శుద్ధ తెలుగులో మాట్లాడుతున్నాడు. ముసలవ్వ ఇదివరలో ఏ తురకవాణ్ణి ఇంత చక్కగా మాట్లాడగా వినలేదు. తొశ్శ తొశ్శగా మాట్లాడే నైజం తురకలనే సూచిందామె కాబట్టి ఈ వ్యక్తి తురక కాడేమోనని తర్కించుకుంది!

కొన్ని నిముషాలపాటైనా చావు, మానభంగం తప్పినవి! ముసలవ్వకదే ఇంద్రజాల మనిపించింది! మానవ హృదయంలో నిహితమైయుండే అజేయ ఆశావాదశక్తి ఆమెకు చేయూతనిచ్చింది. వచ్చిన వ్యక్తి ఎంత అపరిచుతుడైనా, అతడు వచ్చిన పరిస్థితులెంత అనుమానాస్పదమైనవైనా ముసలవ్వకు మాత్రం అతణ్ణి విశ్వసించాలనిపించింది. అది విశ్వాసం కాదు, విశ్వాస్యేఛ్ఛ. విపద్ధశలో గోచరించిన ఏకైక తరణాధారం. దాన్నెలా జార విడుస్తుంది?

వచ్చిన వ్యక్తి కాళ్ళు పట్టుకొన్న ముసలవ్వ మెల్లమెల్లగా లేస్తూ అతని మోకాళ్ళు నడుము, వక్షస్థలం, వీపు, ముఖం తల తడమ సాగింది. ఒకే ఒక చెడ్డీ ఉంది.చొక్కాలేదు. దేహమంతటా పల్లేరుకాయలు, చిగురంత, జిట్టరేగు ముండ్లు అంటుకొని ఎండిపోయిన రేగటిమన్ను. ఆ మంటిలో చిక్కికొని యున్న తుంగపోచలు, గడ్డిపోచలు, వెంపలాకులు, తాటిపీచు వగైరా..ఇవన్నీ ముసలవ్వ చేతులకు కండ్లున్నవా అన్నట్లు గోచరించినవి. ఆపాదమస్తకం ఎన్నోచోట్ల శరీరం కొట్టుకుపోయినట్లు చర్మమే చేతికంటింది. మరికొన్నిచోట్ల గాయల నుండి ఎప్పుడో స్రవించి ఎండిపోయి అట్టుకట్టిన రక్తపు ఆనవాళ్ళు తగులుతున్నవి. శరీరమంతా జ్వరంతొ రెట్టెపెంకలా మసలిపోతున్నది. ముఖం మీద ముచ్చెమటలు క్రమ్మినవి. శ్వాస అతికష్టం మీద నడుస్తున్నట్లున్నది. మధ్య మధ్య ఆపినా ఆగని మూల్గులు బయటపడుతున్నవి. గుండె వేగం విపరీతమై పోతున్నది.

స్పర్శతోనే ఈ స్థితినంతా గమనించింది ముసలవ్వ. అవ్యక్తి నిస్సహాయుడు. అపాయస్థితిలో హఠాత్తుగా తటస్థించిన శరణాగతుడు.

ఇంత తెలుసుకోగానే ముసలవ్వ మనస్థితిలో కాయాకల్పమైంది. అనిర్వచనీయమైన భావ పరివర్తనం కలిగింది. ఐదు నిమిషాలకు పూర్వం మనుమరాలి శీల రక్షణ కోసం ఆగంతకుని కాళ్ళు పట్టుకుని “బాంచెను, కాళ్ళు మొక్కుత” అని వేడుకున్న ముసలవ్వ ఇప్పుడు ఆశ్చర్య సహానుభూతుల సమ్మిశ్రిత స్వరంతో “ఇదేం గతిరా నీకు? గిట్లెందుకైనవు కొడుకా? అని ప్రశ్నించింది.

“ఏదో అవ్వా! అదొక కథ..కొంతసేపు నన్నిక్కడ దాచు. తరువాత నా దారిన నే పోతాలే.’ అని అతికష్టం మీద అన్నడాగంతకుడు.
ఆ! మాపోతౌ మాపోతౌ..ఒక్కటే పోకడ! చక్కంగ స్వర్గమే పోతౌ..మంచి బుద్ధిమంతుడౌ పా! ..హు! పోతడంట యాడికో!

ఆగంతకుడు మాటాడలేదు. ముసలవ్వ వెంటనే మనుమరాల్ని పిలిచింది. మల్లీ! ఓ మల్లిముండా! దీపం ముట్టియ్యవే జెప్పన..నిదురొచ్చినాదే పోరీ!
దీపం మాట వినగానే అగంతకుడు ఉలికిపడి అన్నాడు...అబ్బో! వద్దవ్వా వద్దు.. దీపం వెలిగించకు నీకు పుణ్యం.. పోలీసులు నా వెంట పడ్డారు. పట్టుకుంటారు..

ఇగచాల్లే మాటాడకు! పోలీసులకన్న ముందల సావు దేవతే పట్టుకునేటట్టున్నది నిన్ను! అని ముసలవ్వ గద్దించింది.

మల్లమ్మ దీపం వెలిగించింది. ముసలవ్వ ఒక మూలకొక గొంగడి పఱచింది. దీపపు వెలుతురులో ఆగంతకుణ్ణి, కొంత తడవు పరీక్షించింది. బక్కపలుచని యువకుడు. పదునెనిమిదేండ్లకు మించని వయసు. నూనూగు మీసాలు - గంభీరతను సూచించే కండ్లు..సుకుమారమైనప్పటికీ చావతీగ బెత్తం వలె వంగగల దేహం. సౌమ్య సౌజన్యాలలీనే ముఖమండలం.

ఆ యువకుణ్ణి చూచిందో లేదో ముసలవ్వ ఆశ్చర్యం మేర మీరింది.

“రాజోలిగె ఉన్నవు కొడకా! నీకెందు కొచ్చెరా ఈ కట్టం?..పండు..పండు..ఆ గొంగట్ల పండు.. బీరిపోతావేందిరా? పండు..ఆ! గట్ల మల్లిపోరీ! కుంపటి మీద కడుముంతెడు నీళ్ళెక్కయ్యే! అబ్బ మంజగరున్నోలిగె కదుల్తది మబ్బు ముండ! ఈడ పోరని పానం పోతాందంటే దీనికి నిర్దమబ్బే వదల్లేదు. ఊ! కానీ జెప్పన, ఎక్కిచ్చినవాకడుముంత? ఆ..! ఇగరా దీపం పోరని దగ్గరకు తే... దీపానికి ఇంటి తలుపుకు నడుమ నా గడంచె నిలబెట్టు. దానికి నా గొంగడి ముసుగెయ్యి..ఏసినవా? ఆ! గట్ల. గిప్పుడు కొద్దిగ వుశారయింది పొల్ల! మొగుడు నాలుగు మల్కల పెయ్యి మెదుగ బెడితే ఇంకా కుదుర్తది చురుకు! కొద్దిగ సందుంచి ఓ కంచుడు బోర్లియి దీపంతె మీద. ఆ పోరని మీద ఎలుగు పడాలె. కడుము దిక్కుల్ల చీకటె ఉండాలె. గట్ల కావాలె ఉపాయం.. ఆ! గంతే! ఉన్నదే ఒనరు నీ దగ్గెర! మా చేత్తవులే సంసారం! ఇక కూకో వాని పక్కన. ముండ్లు తీసెయి ఉల్లుల్లుగ. అయొ! సిగ్గయితాందా వాన్ని ముట్టుకుంటే? ఏం మానాపతివి గదనే! నీ సిగ్గు అగ్గిఅల్బడ! వాని పానం దీత్తవా యేం సిగ్గు సిగ్గనుకుంట! ఊ..చెయ్యి చెప్పిన పని! పాపం పీనుగోలె పడున్నడు గాదె! వాన్ని జూత్తె జాలి పుడుతలేదె నీకు దొమ్మరముండా? ..ఆ! గట్ల! నొప్పిచ్చకు పాపం!.."

మహాప్రవాహం వలె సాగిపోతున్నది ముసలవ్వ గొణుగు ధోరణి. అందులోనే చీవాట్లు, అందులోనే వినోదం, అందులోనే ఆజ్ఞలు - ముసలవ్వ ఆజ్ఞలన్ని చకచకా అమలౌతున్నవి. యువకుడు నిజంగా అర్ధశుద్ధావస్థలో పడియున్నాడు. మల్లమ్మ జిట్టరేగుముండ్లు ఒక్కక్కటి తీస్తున్నది. యువకునికేదో క్రొత్తలోకం వచ్చిపడ్డట్లుంది.

ముసలవ్వ మళ్ళీ ప్రారంభించింది.
‘వచ్చినాయె ముండ్లన్ని? మా కట్ట పడుతాన్నవే పొల్లా! పున్నెముంటుంది నీకు. మల్ల పెతరమాసకు తుంటకొక్కంత బుడ్డోన్ని కంటవులే! సరె. ఇగబటు..నీల్లెచ్చ బడ్డయి..ఈ పేగు నీల్లల్ల ముంచి వాని గాయాలన్ని కాపు. ఆ రౌతం మరకలు, మంటి ముద్దలు తుడిచి పారెయ్యి! ముట్టుకుంటే దూదోలిగే తలుగుతాంది! ఎసోంటోని కెసోంటి గతొచ్చిందే!"

చూస్తూ చూస్తూ మల్లమ్మ పరిచర్యవల్ల యువకుని గాయాల బాధ తక్కువయింది.దేహమంతా శుభ్రమయ్యింది. మెల్లమెల్లగా తేరుకున్నాడు.

ఇంతలో ముసలవ్వ తలెలో ఏదో తెచ్చింది. యువకుని తలాపున కూర్చొని అతని తల నిమురుతూ గొణగసాగింది.

“ఇగ లే కొడుకా కొద్దిగ గింత గటుక చిక్కటి సల్లల పిసుక్కచ్చిన.. గింత కడుపుల పడేసుకో. ఎన్నడన్న తాగినావు తాతా గట్క? వరిబువ్వ తినెటోనికి నీకేమెరుక? గొల్లరామి గట్కంకే ఏమనుకున్నౌ! పొయ్యే పానం మర్లుతది! చూడు మరి.. కులం జెడిపోతవని భయపడుతున్నవా? నువ్వు బామనోడవైనా, జంగమోడవైనా, యేకుల మోడవైనా సరే - మొదలు పానం దక్కిచ్చుకో. అంతకైతె నాలికెమీద, బంగారి పుల్లతోటి సురుకుపెడితే పోయిన కులం మల్లత్తదట కాదు? - ఆ ఇగ తాగిపారెయ్యి గటగటా.?

యువకుడు లేచి కూచున్నాడు. ముసలవ్వ మాటలకు కొద్దిగా నవ్వు వచ్చిందతనికి. చిరునవ్వు ముఖంతో ముసలవ్వను చూస్తూ తలె అందుకున్నాడు. అందులోది నవజీవన సర్వస్వసారమన్నట్టు ప్రీతితో గటగట త్రాగాడు. ముసలవ్వ మాట అక్షరాలా సత్యమైంది. సగంపోయిన ప్రాణాలు తిరిగి వచ్చాయి. యువకుని ముఖం మెల్లమెల్లగా వికసించింది. కండ్లలో జీవనజ్యోతి వెలుగజొచ్చింది.

ముసలవ్వకు పూర్ణ సమాధానమైంది. యువకుని వైపు చూస్తు, ముడతలు పడ్డ ముఖంతో నవ్వుతుంటే ముడుతలన్ని అంతర్ధానమైనవా అనిపించింది. కొన్ని నిముషాల పాటలాగే ఉండిపోయారు ముగ్గురు..

యువకుని దేహాన్ని ప్రేమతో నిమురుతున్న ముసలవ్వ చేయి హఠాత్తుగా అతనిచడ్డీ జేబు వద్ద ఆగిపోయింది. వెంటనే "గిదేందిరో?" అంటూ ముసలవ్వ ఆ జేబులో చేయి వేసి ఒక ఉక్కు వస్తువ తీసింది.

"అది రివాల్వరవ్వా! తోటాల తుపాకి" అన్నాడు యువకుడు.

"ఎందుక్కొడుకో తుపాకి? మమ్ముల గిట్ల చంపుదామనుకున్నావా, యేంది?" అన్నది ముసలవ్వ.

లేదవ్వా! మిమ్మల్ని చంపేవాళ్ళను చంపే అందుకది. ఈ రాత్రి ఇద్దరు పోలీసులను హతమార్చాను. మొన్న మీ గ్రామంలోని నలుగురు నిర్దోషుల్ని కాల్చి చంపిన పోలీసులే!

ముసలవ్వ ముఖ లక్షణాలు వర్ణనాతీతంగా మార్పు చెందినవి. మొదట కొద్దిగా భయం. ఆ తదుపరి తెగువ, ఆ తరువాత ఉత్సాహం, ఆ వెనుక విజయోల్లాసం శ్రమః గోచరించినవి.

యువకుడు ముసలవ్వ ముఖాన్ని పరీక్షిస్తున్నాడు. భావ పరివర్తన చూసినకొద్దీ అతని మానసం పరిపరివిధాల తర్కించుకొంటున్నది. ఆ విషయం ఎందుకు చెప్పానా అన్న పశ్చాత్తాప రేఖ కూడా అతని మనస్సును ఒకసారి స్పృశించి పోయింది. ఏమంటుందో ఈ వృద్ధురాలు? శతాబ్దాల దాస్యమనుభవించి దలితమైన ఈ అమాయక గ్రామీణ సమాజంలో తేజమెక్కడ శేషించింది. ఎలాగైనా ఆ గుడిశే ఆశ్రమం నుండి తనకుద్వాసన జరిగి తీరుతుందని అతనికి తోచింది. ఇద్దరు పోలీసులను చంపిన హంతకుణ్ణి ఎవరుండనిస్తారు? ఎంతమంది తన తోటి కార్యకర్తలు ఈ గ్రామస్థుల పిరికితనం వల్ల పట్టుబడలేదు? యువకుని మనస్సు ఎన్నెన్నో వితర్కాలకు లోనౌతున్నది.

కొంతసేపు యోచించి యువకుని హృదయం ధడుక్కుమన్నది.
ఇద్దర్నా? కాని ఇంకిద్దరు మిగిలిన్రు కొడుకా! సగం పనే చేసినవు..!
యువకుడు చకితుడైనాడు. అతని సుసంస్కృత మానసం గర్వోన్నతమై కల్పనాకాశంలో భ్రమణం సాగించింది. అతని తారుణ్యానురూపభావుకత్వం అతణ్ణి మైమరిపించింది. శ్రీరామ స్మరణవల్ల ఉప్పొంగే హనుమంతుని దేహం వలే తనదేహం కూడా ఉప్పొంగిపోయినట్లనిపించింది. రివాల్వరు కొరకై చేయిచాస్తూ, "తక్కినవాళ్ళను కూడా చూచుకొస్తా తే అవ్వా! అనేశాడు.

ముసలవ్వ రివాల్వరు లాక్కొని ప్రారంభించింది.

"చాల్లే చేశినకాడికి! బాద్దురుగాడవు పా! బాగ తిని ఉండబుద్ధిగాక పోలీస్ తోటే వైరం పెట్టుకుంటడట ఉచ్చిలిపోరడు! ఎందుకురా నీకు పోలీసోల్ల తోటి కైలాట్కం?"
యువకుడన్నాడు " నేను స్టేట్ కాంగ్రెస్ వాలంటియర్ను. నైజం రాజు తోటి కాంగ్రెస్ పోరాడుతున్నది. ప్రజలు పోరాడుతున్నారు".

యువకుడేదో రాజకీయ సిద్ధాంత బోధ ప్రారంభిస్తాడా అనిపించింది. కాని మధ్యలోనే ముసలవ్వ అందుకున్నది. "యాడన్నదిరా నీ కొట్లాట? ఈడనైతే పెద్ద పెద్దోల్లంత ఆ తురక పోలీసోల్లనే ఇండ్లల్ల పండబెట్టుకుంటాన్రు గాదు? ప్యాదోల్లు కొట్లాడితే ఏమైద్దిరా?

"పేదవాళ్ళతోనే నడుస్తున్నదవ్వా కాంగ్రెస్ పోరాటం.." అన్నాడు యువకుడు.
"మరైతే నీది కాంగిరిజో అండ్ల ఈడుపడ్డోల్లు లేరార?" గడ్డాలు, మీసాలు నరిశినోల్లంతయాడ విరగడైపోయింన్రు?"
"వాళ్ళందరు పట్నంలో ఉంటారు. రాజుతో మాట్లాడుతారు. ప్రజల తరపున వాదిస్తారు. అధికారాలు ఇప్పిస్తారు. నాయకత్వం చేస్తారు."

ముసలవ్వ విసుగుతో అందుకుంది. "ఏహే! గదంత నాకు మనసున పట్టది. పెద్ద పెద్దోల్లేమొ ముచ్చట్లు పెట్టుకుంట కూకుంట రంట! పసి పోరగాల్లేనెమొ పోలీసోల్ల మీదికి పొమ్మంటరంట! ఇగ యీ పొల్లగాల్లమొ చేసుకున్న పొల్లల ముండమోపటానికి తుపాకులు భుజాన వేసుకుని బైలెల్లుతారంట! ఎంత పాడుదినమొచ్చింది. అన్యాలం పాడుబడ!"

అలాగే కొంతసేపు గొణిగి ముసలవ్వ ఆజ్ఞాపించింది. "అరేయ్! ఇగ కొద్దిగ కన్ను మలుపుకో. జాము నాత్తిరున్నదింక. ఇంత నిర్దపట్టితే బతుకుతవ్. వశేయ్ మల్లిపోరీ! మనిద్దరం తెల్లారేదాక కావాలుండాలే! నువ్వాకొనకు, నేనీకొనకు. కూర్పాట్లు పడ్డవంటే యాదుంచుకో.. ఒక్క చరుపుకు దయ్యం వదలిపోవాలె మరె - ఆ"

పాలు పిండేవేళ అతిక్రమించిపోతున్నది. ఇండ్ల వెలుపల కట్టివేసియున్న గేదెలు లోపలి దుడ్డెల కొరకు అరుస్తున్నవి. లోపలినుండి దుడ్డెలు విలపిస్తున్నవి. పాల చేపుల ఆతురత ఒకవైపు. ఆకలి బాధ రెండవవైపు. కాని పాలు పిండబడడం లేదు. రోజు ఈ పాటికి ఎటువిన్నా జుంయిజుంయిమనే పయస్సంగీతం నేడు సంపూర్ణంగా నిలచిపోయింది. భయంవల్ల గ్రామంలోని జీవనలక్షణాలన్నీ ఒక్కుమ్మడి లుప్తప్రాయమైపోయినవి. మృత్యుసమయపు అంతిమ సంచలనమైనా లెదు.

స్మశానవాటికలోని కాటి చిటచిటాలైనా లేవు. ఆ గ్రామంలో అనాది కాలం నుండి అంతా నిశ్శబ్దమే అన్నట్లనిపించింది.

రామమ్మ, మల్లమ్మ ఇద్దరు కావలికాస్తున్నారు. యువకుడు సుఖనిద్రపోతున్నాడు. చీమ చిటుక్కుమన్నా అదిరిపడే అంత నిదానంగా ఉన్నారు గ్రామ ప్రజలు. కాని చీమ కూడా చిటుక్కుమనడం లేదు. గతరాత్రి భయంకర సంఘటనకు కారకుడైన ఆ యువకుడొక్కడే నిద్రిస్తున్నాడు. తక్కిన గ్రామమంతా శ్వాస బిగబట్టి నిరీక్షిస్తున్నది.

దేనికో? ఎవరికొరకో? ఎందుకో..అదంతా..అందరికీ తెలుసు. పాత కథే!
రామమ్మ యోచిస్తున్నది. ఎవరో కాంగ్రెస్ వారు ఊరికి వచ్చారన్న నేరంపైన ఇదివఱకే నలుగురు నిర్దోషులు కాల్చివేయబడ్డారు. ఇక ఈసారో, ప్రత్యక్షంగా ఇద్దరు పోలీసులు చంపబడ్డారు. ఠానా భగ్నం చేయబడింది. ఊరినంతా దగ్ధం చేసి ఊరివారినందరినీ కాల్చివేసినా ఆశ్చర్యం లేదు. అదొక పండుగే! ఏ ఒక్క ఇంట్లోనో పోలీసులు వచ్చి హత్యలు, మానభంగాలు సాగించడం, ప్రక్క ఇంటివారు కిమ్మనలేకపోవడం, ఈ విధంగా ఒక్కొక్క యింటి తుది లెక్కన తుదకందరి కదేగతి పట్టడం ఇంతకన్న ఊరివారందరు ఒకేసారి చంపివేయబడడం మేలు కదా? పదిమందితో చచ్చినా మంచిదే బ్రతికినా మంచిదే కుక్కచావు కన్న!

నిద్రిస్తున్న యువకునికి తల నిమురుతూ రామ్మమ్మ గొణిగింది. అబ్బ! ఏం పోరడు! ఇసోంటోల్లెంత మంది చావాల్నో ఇంక!
అకస్మాత్తుగా బజారులో మోటారు ట్రక్కు చప్పుడైంది. ఎటు విన్నా బూటు కాళ్ళ తటతటలే వినరాసాగినవి. ఏవో అరుపులు, తురకభాషలో తిట్లు - దుర్భాషలు ప్రగల్భాలు. ఛటేల్ ఛటేల్ మని మధ్య మధ్య కొరడా దెబ్బలు.

"చస్తి! చస్తి! నీ బాంచెను..నాకెరుకలేదు..అయ్యో! వావ్వొ! వాయ్యో! అన్న అరుపులు.

మిన్నుముట్టే ఆక్రోశాలు. అంతకుమించిన క్రూర నినాదాలు. ఒండొంటితో పోటి చేస్తున్నవి.మనుష్యులు ఉన్నవారున్నట్లు బజార్లలో ఈడ్వబడుతున్నారు. రెండు గడియల క్రితం శ్మశానవాటికను మరపించిన గ్రామం ఇప్పుడు యమపురిని తలదన్నుతున్నది.

మల్లమ్మ గడగడలాడసాగింది. యువకుడు దిగ్గున లేచి కూర్చున్నాడు. ఆ గాఢ నిద్ర క్షణంలో మటుమాయమైపోయింది. రివాల్వరు ముసలవ్వ చేతినుండి తీసుకొని తోటాలెక్కించాడు. బయట జరుగుతున్న అలజడి రెండు నిముషాల వరకు విన్నాడో లేదో - అతన్నో మహావేశం ఆవరించింది.

ముసలవ్వ స్థితి మాత్రం చెప్పేట్టులేదు. అది భయం కాదు. వ్యాకులత కాదు. దుఃఖము అసలే కాదు. అపూర్వమైన నిశ్చలత్వం , గాంభీర్యం ఆమెలో ప్రవేశించినవి. బయటి హాహాకారం చెవిసోకిన కొద్ది ఆమెలొ కూడా అదొక రకపు ఉద్వేగం బయలుదేరసాగింది.

రివాల్వరులో తూటాలు నింపుకొని యువకుడు దిగ్గున లేచాడు. తలుపువద్దకి చకచకా నడిచాడు. గొళ్ళంమీద చేయి పెట్టాడు. తీయబోయాడు. కాని...కాని వెంటనే అతని చేయి మీద మరొక చేయి వచ్చిపడింది. అది ఉక్కు చేయి కాదుగదా అన్నంత ధృఢతరంగా తగిలిందతని చేతికి. అతడు మహాశ్చర్యంతో వెనుకకు తిరిగి చూశాడు.. ఆ .. అన్నాడు!

ముసలవ్వదే ఆ ఉక్కుచేయి!
‘యాడికి? అని ప్రశ్నించింది ముసలవ్వ. యువకుని మాట తడబడ్డాది. తుపాకి గుండ్ల మధ్య విహరించే ఆ వీర యువకుడు, రాక్షసులైనా నిర్భయుడై ఎదిరించే ఆ శూరశిరోమణి, దేశ కళ్యాణానికై ప్రళయాన్నైన ధిక్కరించే తరుణ సింహం, నేడొక్క డెబ్భైయేండ్ల ముసలవ్వ ప్రశ్నకు జంకాడు. అతని గుండె జల్లుమన్నది. కాని వెంటనే గొంతు సవరించుకొని అన్నాడు. “ఎక్కడికేమిటవ్వా? అటో ఇటో తేలిపోవాలి. హింస జరుగుతుంటె చేసినవాణ్ణి నేను దాగుకోవాలా? దాగడం మాత్రమెంతసేపు? ఈ యిల్లు సోదా తప్పుతుందా? పైగా నావల్ల మీకు అపాయం కలుగుతుంది. నన్ను పోనీ అవ్వా!

ముసలవ్వ మాట్లాడలేదు - యువకుని చేయిపట్టి వెనకకు లాగింది. మంత్రముగ్ధునివలె అతడామెను అనుసరించాడు.

బయట అలజడి అధికమైంది. బూటుకాళ్ళ చప్పుడు గుడిసెను సమీపిస్తున్నది. ముగ్గురు నలుగురు వ్యక్తులు గుడిసె ముందు నుండి పక్క యింటి ముందటికి వెళ్ళారు. ఆ వెనుక

"రామ్ ధన్ గడ్ రీకి గుడ్సీ యహీ హై" అన్నమాటలు వినిపించినవి.

మళ్ళీ ఒకసారి యువకుడు బయటతలుపు తోయబోయాడు. కాని ముసలవ్వ అతన్ని వెనక్కి నెట్టింది. రివాల్వరు అతని చేతి నుండి లాగుకొంది. మినుకు మినుకు మంటున్న దీపాన్ని పూర్తిగా ఆర్పింది. మల్లమ్మను పిలిచిచెప్పింది.

పొల్లా! నిన్న మర్రి కొంరడు కట్టుటానికియ్యలే? ఆ దుప్పటీన్ను కండువ తీస్కరా! యాడబెట్టినవో తే ఎల్లెంతెచ్చినవా? ఆ! పిల్లగా! ఆ దుప్పటి కట్టుకో కండువ నెత్తికి చుట్టుకో ఊ..! యేమాయే గింతసేపా? మల్లీ! నీ రెండు చేతుల దండకడ్యాలు వానికియ్యి.. బక్కపల్చటోడు మాపట్టుతై.. ఆ పట్టినయా? గంతే! ఒక్క కుర్మదారముంటే బాగుండు. ఇప్పుడేడ దొరుకుద్ది? ఊ లేకుంటే లేకపాయె. ఈ పోరని చడ్డి కురాటి కుండ కింద దాచిపెట్టె పొల్లా! ఆగొల్లేశ మేసినవా కొడుకా? అచ్చం ఎర్రగొల్లేనోలిగేనే ఉంటవు! ఎవడన్నమాట్లాడితే గొల్లోనోలె మంచిగ మాట్లాడాలె!"
ఆ..! అన్నాడు యువకుడు.
దాగి తిరిగే కార్యకర్తలకు గొల్లవేషాలు మామూలే కనుక యువకుడు సంసిద్ధుడైనాడు వేషం తయారైంది. ఇక ఏ త్రోవనో బయటపడటం మాత్రమే శేషించింది. ముసలవ్వ ఆజ్ఞకై నిరీక్షిస్తున్నాడు.

అకస్మాత్తుగా తలుపుమీద నాలుగైదుసార్లు దిబదిబమని దెబ్బలు పడ్డవి. "రామా ఓ రామీ! ఓ గొల్లరామీ! తల్పూకీ ఖోల్" అనే కర్కశ స్వరాలు వినిపించినవి. కొందరు బూట్ల వాళ్ళు ఇంటి చుట్టు దగ్గరదగ్గరగా నిలుచుంటున్న అలికిడి వినవచ్చింది. ఇంకేముందీ! తప్పించుకునే వీలులేదు. ఈ గొల్లవేషమంత వ్యర్ధమైనట్లే. యువకుని చేయి రివాల్వరుకై వెదకసాగింది. కాని ముసలవ్వను అడిగే ధైర్యం రాలేదు.

ముసలవ్వ గుసగుస ప్రారంభించింది.? మల్లీ! ఆ మూలకు మంచి వాల్చి గొంగడెయ్యే! పిల్లగా! అండ్ల పండుకో. ఊ పండుకో!
యువకునికెటూ తోచలేదు. ఇంతకూ తుదకు పట్టుపడడమే నొసట వ్రాసి యున్నట్లుంది. అలా మంచలో పడుకోవడం వల్ల లాభమేమో అతనికి బోధపడలేదు. విధి లేక పడుకున్నాడు.

మళ్ళీ తలుపుమీద దిబదిబ!
"ఓ రామీ! తల్ఫూ తీస్తాలేదూ. తూ భిన్న హరాంజాదీ! మాట్లాడౌ! నీకీ తోడ్కల్ తీస్తం ఠైర్! ఫౌరన్ తీ తల్పు లేకుంటే తోడాయిస్తం సూడు..

ముసలవ్వ ఇప్పుడిప్పుడే నిద్ర లేచిన దానివలె ఆవలిస్తూ ఒళ్ళు విరిచిన చప్పుడు చేస్తూ అర్ధస్పష్ఠంగా ప్రారంభించింది.

ఎవర్రా పెద్ద దొంగనాత్తిరచ్చి తలుపు కొడ్తాన్రు? దొంగముండ కొడుకులున్నట్లున్నరు! మీ ఇల్లు పాడుబడ! పోలీసోల్లు రాత్రి గత్తుకత్తె మీయీపులు పెట్నబలుగుతయ్.
బయటివాళ్ళు మేం పోలీసోళ్ళం. అని ఇంకా ఏమేమో చెప్పబోయారు. కాని ముసలవ్వ ఒక్క అక్షరం కూడా వినిపించుకోలేదు. బిగ్గరబిగ్గరగా అఱుపులు, మధ్య మధ్యన రెండుమాటల గుసగుస.

"కాలం పాడుగాను! ఎవ్వలకొంపలవాళ్ళను పడుండనీయరు. నాత్తరనక పగలనక చంపుతాంటరు!

పొల్లా! పోరని మంచానికి నా గడంచె అడ్డంపెట్టు.
నన్నేం దొసుకుంటర్రా! ముసలిముండని దగ్గరేమున్నది? దొంగలైతే ఉన్నోన్ని దోచుకోండి. లేవలేందాన్నెందుకు చంపుకుతింటరు. అబ్బబ్బతలుపు పలగ్గొట్టేటట్టే ఉన్నది. ఆగరాదుండి? కట్టెత్త తప్పా గుఱ్ఱాన్ని! లేవలేని ముండను. చెంగుచెంగుని గంతు లెయ్యాల్నా మీ తొందరకు? మల్లీ! మాట్లాడక ఆ పోరని పక్కల పండు ఊ..నడూ!

ఇగ పగల గొట్టుండ్రి! లేచి తలుపుతీసేదాక గూడా ఓపిక లేకపోతే పగులగొట్టండ్రి. ఇంట్లజొచ్చి నా దగ్గరున్న రావన వరాలు తలిన్ని దోసుకోన్రి..దీపమున్న ముట్టిత్తామంటె కుంపట్ల అగ్గిలేదు. ఈ మల్లి ముండకు ఎన్నిసార్లు చెప్పిన మాపటాల్ల కుంపటి కప్పదు. ముదనట్టం ముండ! ఇగ నిన్న మొగడొచ్చిండెమొ దానికి పట్టపగ్గాలేకుంటున్నది. ఏ పనిచెప్పినా యినిపుంచుకోదు. నడుమనే ఆగమైతాంది మొగన్ని చూచి మురిసిపోతాంది. వగలముండ!

చెయ్యేసి పండుకో పోరడా దానిమీద! చూసెటోల కనుమానం రావద్దు.
‘ఇగ నా చాతగాదురా తండ్రీ ఈ మల్లి ముండ లేవలేదు. ఓ మల్లీ! ఓరి మల్లిగా! ఊహూ..వీల్లు లేవరు. నీకు దీపప్పంతె దొరకదు చీకట్ల! వీల్ల వైస్సు వక్కలుగాను, బజార్ల గంత లొల్లయితాంటే మా రాజుగ గుఱ్ఱుకొడుతాన్రు. ఈ అంగడప్పోరి నేంజేతు.? నా ముంగట్నే కొడుకు కోడలు రుచ్చాలోలె పడిపోయిన్రు. ఈ పోర్ని నా నెత్తిన పడేశిన్రు. దెబ్బకొడ్తెనేమో రద్ది, కొట్టకుంటే బుద్ధిరాదు. ఎక్కడి పీడ తెచ్చి పెడితివిరా నాపానానికి యాడన్నవురో కొడుకా! నా కొడుకా! ముసలిముండకు చేరబెట్టి పోయినావు కొడకా! నా కొడుకా! నేనేం జేతురో కొడకా! కొడకా!

ముసలవ్వ మహర్భాటంతో రాగం పెట్టి ఏడువసాగింది. బయటి వాళ్ళూ నానావిధాల మాట్లాడుతున్నారు. పాపం పోనీ అని ఒకరు. ఒబ్బో ఈ ముసలది చాలా బద్మాష్ అని మరొకరు. మొత్తానికి సోదా జరిగి తీరాలని అందరు నిశ్చయించారు.

లోపలి నుండి గొణుగుసాగుతూనే ఉంది. “అవ్వల్ల! అయ్యల్ల! ఆగున్రి తలుపు తీశేదాక - అవ్వల్ల! అయ్యల్ల!”
"తోడ్ దేవొరే దర్వాజా" అని బయట ఆజ్ఞ ఇవ్వబడుతుండగనే ముసలవ్వ తలుపు గొళ్ళెం తీసింది. ఇద్దరు పోలీసులు ఒక్కుమ్మడి తలుపునెట్టి తలుపు తెరువబడటంతోనే అమాంతం ఒకరిమీద ఒకరుపడ్దారు.

వాళ్ళు పడటంతోనే ముసలమ్మ పెద్దకేక వేసింది. వాళ్ళులేవడంతోనే వాళ్ళ క్రింద పడ్డట్టుబడి ఏడవసాగింది.
"చంపతిర్రా! నీ దౌడలబడ - ముసల్దాని పానం తీత్తిర్రా! ఇగ చూసుకోండి. ఆ పడుచు పోరగాండ్లాడ మంచంల పడున్నరు. ఈడ నేనున్న కుండలటున్నాయి. గురుగులున్నయి. తలెముంతలున్నయి. పోరి మెడల గంటెపుత్తులున్నయి. పోరగానికి రెండు దండకడియాలున్నయి. ఇగేం కావాల్నీతీసుకోండి. చంపాల్నంటె చంపండి. నన్ను చంపండి. పోరని చంపండి. పొల్ల ముండమొయ్యకముందు దాన్ని గూడా తుపాకి నెయ్యండి. ఇద్దర్నొక్కసారే చంపండి..అప్పట్నుంచి నన్ను చంపుకుతింటాన్రు. ఇక జుర్రుకోండి. ఏం జుర్రుకుంటారో!

మల్లమ్మ మెల్లగా కండ్లు నులుముకుంటు మంచి దిగి వ్యాకులదృష్టితో అటూ ఇటూ చూడసాగింది. యువకుడు కూడా ఆవలిస్తూ లేచి మంచం మీదనే కూర్చున్నాడు.

పోలీసువారందరు ఒకరిముఖం ఒకరు చూచుకోసాగారు. మసలవ్వ ధోరణి నడుస్తునే ఉన్నది.

"ఇంకేం చెత్తరో చెయ్యరాదుండి.. తుపాకులున్నైగద...చంపరాదుండి నన్ను. ఇగ బతికినన్నొద్దులు బతుకుతనా?

యువకుని వైపు చూపిస్తు పోలీసు జమాదారు ప్రశ్నించాడు. వాడు యెవడున్న చెప్పు! కాంగ్రెసోడాయేం?
ముసలవ్వ నెత్తిన నోరు పెట్టుకుని అరవసాగింది.

వాడెవ్వడా? ఎవ్వడుపడితే వాడు మా పక్కల్ల పండుకోటానికి మేమేం బోగమోల్లనుకున్నావా? నిన్నెవడన్న గట్టనే అడుగుతే ఎట్టుంటది? ఆ మాటల్తోటి మానం దీసుడెందుకు? పానం తియ్యరాదుండి? నా బుద్ధెరిగిన కాన్నుండి నేనైతే గింత బేఇజ్జతి మాట యెవ్వల్లనోట్నుంచి యినలే. ముసల్దానికి ఇయ్యాల మానం పోయింది. ఇగ యాన్నన్న ఊరిబెట్టుకొని చస్తేంది. ఇలాంటి బతుకు బతికిందానికన్న? వాడు మా మల్లడైతడా కూడా ఊరోల్లందర్ని తెలుసుకోన్రి. వెలగచ్చినంక బాగ పరిచ్చవట్టి చూస్కోండి. గాని గిసింటి బే కంగాలు కూతలెందుకు? మేమసంతోల్లం కాదు బాంచెను! ఏదో మీ పాదాలకింద బతుకుతున్నాం బైటోడు గొల్లరామి గుడిశెలకొచ్చి తప్పిచ్చుకుంటాడు? పానం పట్టుకొచ్చి అప్పచెప్పనయ్య? గొల్లరామెసొంటిదో ఊరోల్ల నడుగుండి?

అప్పటి తీవ్రతకు, ఇప్పటి విధేయతకు పోలీసులు చకితులైనారు. ఏమనుకోవాలో, ఏం చేయాలో వారికి తోచలేదు.

"పోన్రి బాంచెను! ఈడేం లేదు! నామాట అబద్ధమైతే కోశిత్త నేనేడికి ఉరికిపోను. ఈడ్నే ఉంట. నా మాట డాకలచూడుండి. ఇగ తిప్పల బెట్టకుండి.

పోలీసు జమాదారు కొంతసేపు యోచించి లేస్తూ అన్నాడు. "అచ్చా! నేన్ పంచనామా చేస్కొని వస్తా. నీ బయాన్కి తీస్కుంటా. వీన్కి హాజరుచెయ్యాలె. లేకుంటె నీకీ షూట్ చేస్తా తెల్సిందీ"
జమాదారు బయలుదేరాడు. ముసలవ్వ మంచం మీద కూర్చుంది. ఒకవైపు యువకుడు మరోవైపు మల్లమ్మ అదొక అపూర్వ సమ్మేళనమనిపించింది యువకునికి.
"అవ్వా నీవు సామాన్యురాలివి కావు సాక్షాత్ భారతమాతవే! అన్నాడు యువకుడు భావలీనతలో కండ్లు మూసి.

దోడ్త్! కొంటెపోరడా! నాకే పేర్ల బెడుతున్నావు? ..నా పేరు గొల్లరామి.! గంతే.. ఇగ నువ్వెల్లు.. మల్లిని అత్తోరింటికి తోలుకుపోత పొద్దెక్కుతాంది..ఊ..యెల్లు..!
ముసలవ్వ ఆజ్ఞ అనుల్లంఘ్యమైందని యువకుడదివఱకే తెలుసుకున్నాడు.

 
 

 

 
 

 

 

మీ అభిప్రాయాలు, సలహాలు మాకెంతో అవసరం. దయచేసి మీ అభిప్రాయం ఈ క్రింది పెట్టెలో తెలపండి.
(Please leave your opinion here)


పేరు
ఇమెయిల్
ప్రదేశం 
సందేశం
 
 

సుజనరంజని మాసపత్రిక ఉచితంగా మీ ఇమెయిల్ కి పంపాలంటే వివరాలు కింది బాక్స్‌లో టైపు చేసి
సబ్‍స్క్రైబ్ బటన్ నొక్కగలరు.
 


గమనిక: మీ విద్యుల్లేఖా చిరునామా ఎవరితోనూ పంచుకోము; అనవసర టపాలతో మిమ్మలను వేధించము. 
   మీ అభిప్రాయాలను క్లుప్తంగానూ, సందర్భోచితంగానూ తెలుపవలసినది.
 

 

(Note: Emails will not be shared to outsiders or used for any unsolicited purposes. Please keep comments relevant.)